Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός  
Παναγιώτης Καράμπελας
Υποψήφιος Βουλευτής
Α' Θεσσαλονίκης
Share/Bookmark
 
Money Show 2004
Περί Εξωτερικής Πολιτικής
Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας. Κατ’ αρχήν θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την παρουσία σας εδώ, στην εκδήλωση που πραγματοποιεί απόψε η Φοιτητική Οργάνωση Θεσσαλονίκης του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού. Έχω την χαρά και τη τιμή να μοιράζομαι το χρόνο των αποψινών ομιλιών με διακεκριμένους ομιλητές. Τον εξοχότατο Πρέσβη επί τιμή και αναπληρωτή πρόεδρο του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού κ. Γεώργιο Γεωργίου, και το πρόεδρο του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, Ευρωβουλευτή κ. Γιώργο Καρατζαφέρη.

Το θέμα μας είναι «Αλβανία, FYROM, Τουρκία – Διπλωματία με αριθμούς και αρρυθμία». Εμένα επιτρέψατέ μου να ασχοληθώ με την αρρυθμία της Διπλωματίας και γενικότερα τον τρόπο σκέψης των υπευθύνων και τη πρακτική, βάσει της οποίας καθορίζεται η εξωτερική πολιτική της Ελλάδος ως τώρα.

Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας πρέπει να διαθέτει: Όραμα, που να διερμηνεύει τα ιδανικά της πατρίδας, Στόχους, για μην χάνει τον προσανατολισμό της και να επιτύχει το ποθητό αποτέλεσμα, Συναίνεση, με τον λαό ώστε να υλοποιείται η λαϊκή βούληση και ανθρώπους που να εμφορούνται από τον απαραίτητο Πατριωτισμό ώστε να εργάζονται χωρίς να φείδονται θυσιών για να γίνει το όραμα πραγματικότητα.

Πριν, πρώτα και πάνω απ’ όλα όμως, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια βασικά δεδομένα και να ξεδιαλύνουμε κάποιους μύθους: Μεταξύ κρατών και κυβερνήσεων, στη Διπλωματία και τις Διεθνείς Σχέσεις (όπως αυτές εφαρμόζονται και ασκούνται από τα αρχαία χρόνια ακόμα), ΔΕΝ υπάρχουν τα ακόλουθα:

ΑΓΑΠΗ – ΜΙΣΟΣ
ΦΙΛΙΑ – ΕΧΘΡΟΤΗΤΑ
ΔΙΚΑΙΟ – ΑΔΙΚΟ
ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ - ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ
ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ - ΑΤΙΜΙΑ
ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ
ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ
ΙΔΑΝΙΚΑ
ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ
ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ


Στη Διπλωματία, τις Διεθνείς και Διακρατικές Σχέσεις, υπάρχει ένα και μόνο πράγμα που μετράει: το ΣΥΜΦΕΡΟΝ! Και το Έθνος μας το έχει βιώσει αμέτρητες φορές αυτό στην Ιστορία του, με προδοσίες από «συμμάχους», περιφρόνηση Διεθνών Συμφωνιών από «φίλους» και εχθρούς!

Έτσι δεν τιμωρείται η Τουρκία για τις Γενοκτονίες των Ελλήνων και των Αρμενίων, και τον Αττίλα στην Κύπρο. Δεν τιμωρείται η FYROM για τις ανιστόρητες αξιώσεις της εις βάρος της Ελλάδας. Δεν τιμωρείται η Αλβανία για την συμπεριφορά της στους Βορειοηπειρώτες και τον Μεγαλοϊδεατισμό της. Το αντίθετο μάλιστα. Ενισχύονται με κάθε τρόπο από τις άλλες χώρες Ευρωπαϊκές, υπερατλαντικές και μη, διότι γι αυτές, η αλήθεια, το δίκαιο και το νόμιμο είναι έννοιες ρευστές, οι οποίες αλλάζουν κατά το δοκούν αναλόγως του συμφέροντος κάθε χώρας.

Ας μη γελιόμαστε: Κάθε φορά που φαίνεται να εφαρμόζονται οι διεθνείς νόμοι, οι συμφωνίες, τα ψηφίσματα και κάθε φορά που μοιάζει πως κινείται οτιδήποτε για λόγους «ηθικών αρχών», ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ λόγος είναι το ΣΥΜΦΕΡΟΝ! Κάποιον ή κάποιους τους συμφέρει να εφαρμοστούν οι νόμοι και τα ψηφίσματα εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή και τότε και μόνο τότε είναι που όλα αυτά γίνονται επίκαιρα! Πράγματι, στον χώρο των Διεθνών Σχέσεων ισχύει η ΔΑΡΒΙΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ: Στο τέλος επιβιώνει ο ισχυρότερος, δηλαδή ο πιο δραστήριος, ο πιο γρήγορος, ο πιο έτοιμος. Και αυτό έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με την επικρατούσα αντίληψη των κυβερνώντων τη χώρα μας, βάσει της οποίας είναι εποικοδομητικό και αποδοτικό για τις εξωτερικές μας σχέσεις το να κάνουμε «χειρονομίες καλής θέλησης» χωρίς ξεκάθαρα ανταλλάγματα. Στο μυαλό των ανθρώπων που διοικούν αυτόν το τόπο η Δαρβινική Θεωρία έχει αλλάξει. Με τις αποφάσεις τους φαίνεται πώς πιστεύουν ότι στο τέλος δεν επιβιώνει ο πιο ισχυρός αλλά ο πιο... καλοσυνάτος, ο πιο αφελής! Όμως αυτή είναι μια μόνο από τις παθογένειες που χαρακτηρίζουν την Ελληνική εξωτερική πολιτική τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια.

Από την Μεταπολίτευση και μετά, 4 είναι τα κοινά χαρακτηριστικά της εξωτερικής μας πολιτικής:

α) Αφέλεια: Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αντί για βιτρίνα της πολιτικής μας και περιτύλιγμα, έχει γίνει ο σκελετός και η αιχμή του δόρατος της εξωτερικής μας πολιτικής. Οι δικαστές είναι άνθρωποι και αυτοί, επιρρεπείς σε πιέσεις και πιθανούς εκβιασμούς. Αλλά ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι είναι ακέραιοι χαρακτήρες που τιμούν το λειτούργημά τους, πάλι δεν μπορεί Θέματα Εθνικής Κυριαρχίας να τίθενται υπό αμφισβήτηση και να εξαρτώνται από αποφάσεις τρίτων, οποιοιδήποτε κι αν είναι αυτοί!

β) Υπακοή σε έξωθεν... «παραινέσεις»: Αυτό βέβαια είναι κάτι που συμβαίνει στην ουσία, από την Απελευθέρωση της Ελλάδος από τους Τούρκους και μετά. Τότε ήταν το Γαλλικό, το Αγγλικό και το Ρωσικό κόμμα που ανοιχτά δήλωναν το ποιους εκπροσωπούσαν. Τώρα τα κόμματα της Βουλής έχουν πιο προσεγμένα ονόματα από επικοινωνιακής άποψης, αλλά την ίδια συμπεριφορά απέναντι στις επιθυμίες των ξένων κέντρων αποφάσεων. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα και γνωστά: Ίμια, Οτσαλάν, τα Σύμφωνα της Μαδρίτης και του Ελσίνκι, κτλ.

γ) Απουσία διορατικότητας και φαντασίας: Η έλλειψη διορατικότητας και φαντασίας είναι έκδηλη κι έχει φανεί κατ’ επανάληψη έως τώρα. Η αδυναμία αντίληψης των αρνητικών επιπτώσεων της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. είναι το πιο επίκαιρο, όσο και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα γι αυτό. Είναι φυσικά, άμεσα συνδεδεμένη η απουσία φαντασίας και διορατικότητας με τις έξωθεν παραινέσεις και επιρροές, όμως εδώ αναφέρομαι σε εκείνη τη μερίδα των πολιτικών της χώρας που όχι λόγω οσφυοκαμψίας, αλλά λόγω πεποιθήσεων πραγματικά πιστεύουν στην Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, και δυστυχώς αυτοί δεν είναι λίγοι.

δ) Παντελής έλλειψη Στρατηγικής και εσωκυβερνητικά: Είναι πλέον δεδομένο ότι η Ελλάδα από την Μεταπολίτευση και μετά δεν είχε ΠΟΤΕ συγκεκριμένους και κοινά συμφωνημένους Εθνικούς στόχους. Η κάθε Κυβέρνηση είχε την δική της θεώρηση για το ποια θα έπρεπε να είναι η Εξωτερική Πολιτική της χώρας. Δυστυχώς όμως, διαφορές στους στόχους υπήρξαν ακόμα και μέσα στις ίδιες τις κυβερνήσεις, και όχι απλά σε επίπεδο πρακτικής εφαρμογής των συμφωνηθέντων που είναι φυσιολογικό να υπάρχουν. Είδαμε δηλαδή, Υπουργούς Εξωτερικών με τελείως διαφορετική θεώρηση, να ακολουθούν τελείως διαφορετικές πολιτικές από το προκάτοχό τους που ήταν κι αυτός του ίδιου κόμματος! Κλασική περίπτωση αποτελεί η διαδοχή του κ. Θεοδώρου Πάγκαλου από τον κ. Γιώργο Παπανδρέου...

Ένας ακόμα παράγοντας στον τρόπο σκέψης πίσω από την κατ’ ευφημισμόν σχεδίαση εξωτερικής πολιτικής της χώρας είναι και η παρανόηση της γεωπολιτικής σημασίας της Τουρκίας και της Ελλάδας. Η Τουρκία τα τελευταία χρόνια λόγω των εξελίξεων στην περιοχή της έχει αναδειχθεί σε σημαντική σύμμαχο των Αμερικανών. Όμως και η ίδια δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια αλλά έκανε ότι μπορούσε για να εκμεταλλευτεί την θέση της αυτή. Ο Μπρεζίνσκι στο βιβλίο του «Η μεγάλη σκακιέρα» όπου μιλάει για τις γεωπολιτικές ισορροπίες και την γενικότερη κατάσταση ανά την υφήλιο, είναι ζήτημα αν αναφέρει την Ελλάδα μια φορά, ενώ για την Τουρκία έχει αφιερώσει σε πάρα πολλά σημεία, σελίδες ολόκληρες.

Το λάθος που γίνεται είναι ότι αποδεχόμαστε την γεωπολιτική «ανωτερότητα» και σημασία της Τουρκίας, αδυνατώντας να δούμε τρόπους να εκμεταλλευτούμε την δική μας πολύ σημαντική γεωπολιτική θέση. Ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη παραμένει στα χαρτιά ακόμα και μετά την πρόσφατη επίσκεψη του κ. Καραμανλή στη Μόσχα και καμία σοβαρή προσπάθεια προς την κατεύθυνση υλοποίησής του δεν γίνεται, σε αντίθεση με τον αντίστοιχο αγωγό Μπακού – Τσεϊχάν που παρά τα σαφώς μεγαλύτερα προβλήματα στην εκεί περιοχή προχωρεί κανονικά. Η υποστήριξη των Αμερικανών προς αυτή τη περίπτωση είναι άμεση συνάρτηση και της θέλησης και πίεσης της Τουρκίας προς αυτή τη κατεύθυνση. Επίσης, ότι Ελληνικές επενδύσεις έχουν γίνει στα Βαλκάνια, είναι αποτέλεσμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας και πολλές φορές μάλιστα αποτέλεσμα της απόγνωσης που έχει επιφέρει η οικονομική πολιτική και η γενικότερη κατάσταση εντός της Ελλάδας. Αντί λοιπόν να προσπαθήσουμε να διεισδύσουμε στα Βαλκάνια σε βαθμό εξάρτησης των τελευταίων από εμάς, όσο κυνικό κι αν ακούγεται αυτό, και κατόπιν να κάνουμε σαφές προς όλες τις κατευθύνσεις ότι εμείς είμαστε το κλειδί της περιοχής, κάνουμε ακριβώς το αντίθετο: Υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που ήταν τότε υπεύθυνος για το ελληνικό πρόγραμμα για την ανασυγκρότηση των Βαλκανίων, ένα πρόγραμμα που μοίρασε εκατοντάδες εκατομμύρια στα γειτονικά μας κράτη, είχε «ξεκαθαρίσει», με επίσημη δήλωση, πως δεν συνδέεται η χρηματική αυτή βοήθεια που έδιδε η Ελλάδα προς τις όμορες χώρες με κανενός είδους αντάλλαγμα, ανατρέποντας έτσι την βασικότερη αρχή της Διπλωματίας, αυτή της ανταποδοτικότητας, δηλαδή το «δούναι και λαβείν». Άλλη μια τραγική απόδειξη αφελούς συμπεριφοράς.

Δεν θα ήθελα να σας κουράσω περισσότερο. Ελπίζω, κυρίες και κύριοι, στο σύντομο χρόνο που είχα στη διάθεσή μου, να σας έδωσα μια εικόνα του επιπόλαιου τρόπου με τον οποίο λαμβάνονται αποφάσεις σχετικά με τα κρίσιμα Εθνικά μας Θέματα. Σας ευχαριστώ για τη προσοχή σας...
Κατεβάστε το κείμενο
σε μορφή PDF
Παναγιώτης Α. Καράμπελας © 2017