Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός  
Παναγιώτης Καράμπελας
Υποψήφιος Βουλευτής
Α' Θεσσαλονίκης
Share/Bookmark
 
Η θέση του ΛΑ.Ο.Σ. για το προτεινόμενο σχέδιο Ευρωπαϊκού Συντάγματος.
Το Σύνταγμα, που διέπει την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνίσταται εκ του προοιμίου και τεσσάρων Μερών (Ι: Άτιτλο, ΙΙ: Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ένωσης, III: Πολιτικές και λειτουργία της Ενώσεως, IV: Γενικές και Τελικές Διατάξεις), 36 Πρωτοκόλλων και 50 Δηλώσεων. Aπoτελεί μια ιδιότυπη νομική σύλληψη, η οποία δεν δύναται να αξιολογηθεί εύκολα ελλείψει μέτρoυ σύγκρισης. Eλάxιστη όμως σχέση έχει, εκτός της ονομασίας, με τα Συντάγματα των δημoκρατικών κοινoβoυλευτικών πoλιτευμάτων, διότι:

1) Δεν βασίζεται επί της διακρίσεως των τριών εξουσιών, διότι π.χ. το Ευρωκοινοβούλιο έχει τη δυνατότητα συναπόφασης, αλλά δεν έχει δυνατότητα νομοθετικής πρωτοβουλίας ενώ μετατρέπει τα εθνικά κοινοβούλια σε δικαστικά σώματα δια της αναθέσεως σε αυτά του ελέγχου της επικουρικότητας, δηλ. του ελέγχου της υπαγωγής του νομοθετικού έργου του Ευρωκοινοβουλίου, στους τομείς της αποκλειστικής ή συντρέχουσας αρμοδιότητας.

2) Περιέxει έννοιες προσδιοριζόμενες αλλά και μη προσδιοριζόμενες, (οι τελευταίες επιδέχονται διάφορες ερμηνείες και προβλέπουν δαιδαλώδεις διαδικασίες λήψεως αποφάσεως). Π.χ. ένα αναμενόμενο πρόβλημα θεωρείται το μπέρδεμα των αρμοδιοτήτων του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου με αυτές του Προέδρου της Επιτροπής.

3) Ως Σύνταγμα είναι δυσπρόσληπτο και είναι υπερβολικών διαστάσεων καταλαμβάνει 349 σελίδες στην ελληνική του έκδοση, ακολουθούμενο από πλέον των 500 σελίδων πρωτοκόλλων και παραρτημάτων που προσαρτώνται σ’ αυτό. Τα 4, μέρη του περιλαμβάνoυν 448 άρθρα, ενώ το Σύνταγμα της Γαλλίας περιλαμβάνει 89, της Γερμανίας 146, της Eλλάδoς 120 και της Ισπανίας 169. Η προβαλλόμενη δικαιολογία ότι είναι μεγάλο διότι αφορά 25 χώρες δεν είναι δυνατόν να εκληφθεί στα σοβαρά.


Σημαντικά χαρακτηριστικά του Συντάγματoς αυτού είναι:

Οι πέντε τομείς αποκλειστικής αρμοδιότητας της Ε.Ε. (Άρθρο Ι-13)
Α) τελωνιακή ένωση
Β) θέσπιση κανόνων ανταγωνισμού για τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς
Γ) νομισματική πολιτική
Δ) διατήρηση των βιολογικών πόρων της θάλασσας στο πλαίσιο της κοινής αλιευτικής πολιτικής
Ε) κοινή εμπορική πολιτική

σε συνδυασμό με τους έντεκα τομείς συντρέχουσας αρμοδιότητας (Άρθρο Ι-14)
α) την εσωτερική αγορά
β) την κοινωνική πολιτική
γ) την οικονομική, κοινωνική και Εδαφική Συνοχή
δ) την γεωργία και την αλιεία
ε) το περιβάλλον
στ) την προστασία των καταναλωτών
ζ) τις μεταφορές
η) τα διευρωπαϊκά δίκτυα
θ) την ενέργεια
ι) τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης
ια) τις κοινές προκλήσεις για την ασφάλεια στον τομέα της δημόσιας υγείας
ιβ) στους τομείς της έρευνας, της τεχνολογικής ανάπτυξης και του διαστήματος η Ε.Ε. έχει την αρμοδιότητα του καθορισμού και της εφαρμογής των προγραμμάτων.


Σε όλους τους ανωτέρω τομείς όμως υπερισχύει το κοινοτικό δίκαιο (Άρθρο Ι-6) εφ’ όσον η Ε.Ε. νομοθετήσει σχετικά, με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε υποβάθμιση τα εθνικά κοινοβούλια. Το θετικό σημείο που προβάλλεται από τους υποστηρικτές του Ευρωσυντάγματος είναι η ενημέρωση των εθνικών κοινοβουλίων και η άσκηση του ελέγχου της επικουρικότητας απ’ αυτά.

Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι οι κυβερνήσεις δεν θα μπορούν να διαπραγματεύονται ανεξέλεγκτα από τα εθνικά τους κοινοβούλια. Το ερώτημα που τίθεται είναι πόσες φορές, τα τελευταία 30 χρόνια, το Ελληνικό Κοινοβούλιο καταψήφισε κυβερνητική πρόταση; Και εν πάση περιπτώσει, δεν αρκεί η άρνηση ενός κοινοβουλίου αλλά του 1/3 των κοινοβουλίων για να επιστραφεί νόμος στην επιτροπή για επανεξέταση με βάση την αρχή της επικουρικότητας.

Τα εθνικά κοινοβούλια πράγματι μπορούν να εκφέρουν τεκμηριωμένη άποψη για τις ευρωπαϊκές προτάσεις νόμου, η οποία όμως δεν είναι περιοριστική για τα όργανα της Ε.Ε.

Κύρια συνέπεια εφαρμογής των άρθρων 1-6 και 1-7 θα είναι η διαφυγή των ευρωπαϊκών συμβάσεων με τρίτες χώρες, από τον έλεγχο των εθνικών κοινοβουλίων. Ήδη η Ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να αποφύγει ακόμα και την συζήτηση στο Ελληνικό κοινοβούλιο της απαράδεκτης συνθήκης για την έκδοση και την δικαστική συνεργασία της Ε.Ε. με τις Η.Π.Α., η οποία υπογράφηκε από τον Έλληνα πρωθυπουργό και από τον προηγούμενο Αμερικανό πρόεδρο.

H θεσμoθέτηση εξωτερικών στρατιωτικών επεμβάσεων και λήψεως περιοριστικών μέτρων εις βάρος τρίτων χωρών και προσώπων. Η έννοια «ασφάλεια» επιβάλλεται της έννοιας «ελευθερία» με συνέπεια να υιοθετείται και προληπτικός πόλεμος, με προβλεπόμενη δια του άρθρου 41 παρ.1 κινητοποίηση στρατιωτικών μέσων για την πρόληψη τρομοκρατικής απειλής.

Το άρθρο Ι-16 και το άρθρο ΙΙΙ-294 ορίζουν ότι βασικός στόχος της κοινής εξωτερικής πολιτικής είναι η προώθηση των Συμφερόντων της Ε.Ε., ενώ τα κράτη μέλη δεσμεύονται να μην ασκούν πολιτικές ή συμφωνίες, αντίθετες με τα συμφέροντα αυτά. Το πράγματι θετικό στοιχείο της Συνταγματικής κατοχύρωσης της Ρήτρας Αμοιβαίας Συνδρομής, περιορίζεται από τις δεσμεύσεις της συμμετοχής των χωρών στο ΝΑΤΟ το οποίο δεν υποκαθίσταται (Άρθρο Ι-47 παρ.1), ενώ η όποια στρατιωτική επέμβαση απαιτεί ομοφωνία στην ψήφο. Υποβαθμίζει τα έως τώρα κυρίαρχα κράτη μέλη της Ε.Ε. σε απλές επαρχίες μίας ομοσπονδίας υπό το κράτος Διευθυντηρίου των ισχυρών κρατών, κατ’ αναλογία των αποτυχημένων προσπαθειών της συνθήκης του Σομόν του 1814 με την Ιερά Συμμαχία και των χωρών της BENELUX πρόσφατα.

Η πρόβλεψη για ειδική πλειοψηφία στο 95% των περιπτώσεων, όπου απαιτείται το 55% των χωρών με το 65% του πληθυσμού (72% των χωρών όταν το Συμβούλιο αποφασίζει χωρίς πρόταση της Επιτροπής), η κατάργηση του ΒΕΤΟ όπου απαιτείται άθροισμα χωρών των οποίων ο πληθυσμός αντιστοιχεί στο 35% αυτού της Ένωσης συν μία χώρα, ο περιορισμός του αριθμού των επιτρόπων στα 2/3 του αριθμού των χωρών μελών, η κατάργηση της εκ περιτροπής προεδρίας και η προβλεπόμενη εκλογή προέδρου με ειδική πλειοψηφία ενισχύουν το Διευθυντήριο των μεγάλων κρατών. Η ομοφωνία περιορίζεται σε τομείς στους οποίους δεν εξυπηρετούν οι αλλαγές, όπως, η επέκταση της Ε.Ε., οι αλλαγές στο Σύνταγμα και τα Δημοσιοοικονομικά. Η Συνταγματικά προβλεπόμενη στάθμιση της ψήφου στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Συμβούλιο Υπουργών, με πληθυσμιακά δεδομένα, καταργεί την μέχρι τώρα ισότητα των κρατών, η οποία απετέλεσε τη βάση της Ε.Ε και επίσης αποτελεί βασικό στοιχείο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας η οποία προβάλλεται από πολλούς ως πρότυπο (αγνοώντας προφανώς ότι αυτή επεβλήθη με έναν εμφύλιο πόλεμο που άφησε 500 000 νεκρούς), στη Γερουσία της οποίας, υπάρχει ίση εκπροσώπηση κάθε πολιτείας, ανεξαρτήτως μεγέθους ή πληθυσμού από δύο Γερουσιαστές.

Παρά το θετικό γεγονός της προβλεπόμενης άμεσης εκλογής των μελών του Ευρωκοινοβουλίου, θα επέλθει εν τούτοις μείωση της λαϊκής κυριαρχίας των Ελλήνων πολιτών, διότι πληθυσμιακά η Ελλάς αντιστοιχεί στο 2% της Ευρώπης και ως εκ τούτου μειώνεται απολύτως η δυνατότητα των Ελλήνων να ελέγχουν τις αποφάσεις των οργάνων της Ευρώπης, όταν είναι γνωστό ότι οι αποφάσεις αυτές είναι ισχυρότερες από τις αποφάσεις των εθνικών κυβερνήσεων τις οποίες μέχρι σήμερα ήλεγχαν οι Έλληνες πολίτες. Πως και με τι τρόπο, η λαϊκή κυριαρχία επέλεξε τον κύριο Μπαρόζο και τον κύριο Σολάνα ώστε αυτοί να καθορίζουν, με τις αποφάσεις τους, τις τύχες της Ελλάδος και του Ελληνικού λαού;

Η δυνατότητα 1.000.000 πολιτών της Ε.Ε. να προτείνουν νόμους και δημοψηφίσματα, αναιρείται από την απαίτηση αυτοί να προέρχονται από «ικανό» αριθμό χωρών, ο οποίος θα αποφασιστεί αργότερα με νόμο, ενώ η προβλεπόμενη πρόταση νόμου δεν είναι δεσμευτική για την Επιτροπή, ώστε αυτή να νομοθετήσει.

Η πολυαναφερόμενη κοινωνική διάσταση του Ευρωσυντάγματος, δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω από την ήδη περιλαμβανόμενη στο Ελληνικό Σύνταγμα Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, ενώ το άρθρο 112 αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο του περιορισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δια νόμου, στο όνομα του γενικού συμφέροντος.

Η Ελληνική Κυβέρνηση δια του Πρωθυπουργού, υπέγραψε το κείμενο του Συντάγματος χωρίς την μέριμνα εισαγωγής όρων εξαίρεσης και υπεροχής του εθνικού δικαίου, όπως έκαναν πλείστες άλλες χώρες για δικά τους ζωτικά θέματα. Π.χ. θα μπορούσε να τεθεί ρήτρα για το ειδικό καθεστώς του Αγ. Όρους.

Καθιερώνεται συνταγματικά η διχοτόμηση της Κύπρου ως προς το καθεστώς των Αγγλικών Βάσεων, οι οποίες εξαιρούνται της εφαρμογής του Ευρωσυντάγματος βάσει του άρθρου 198 παρ. Β στη σελ. 400 του τόμου «ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΠΙΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ».

Η προβλεπόμενη, στο άρθρο 60, δυνατότητα αποχώρησης από την Ε.Ε. αναιρείται στην πράξη από όρους και δεσμεύσεις που την κάνουν ανέφικτη, άρα η κύρωση του Συντάγματος αυτού συνιστά διαδικασία χωρίς επιστροφή.

Ο ΛΑΪΚΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ, πιστεύοντας ότι η προβαλλόμενη ενδυνάμωση της οικονομίας μας δεν είναι τίποτε άλλο από εξαγορά της υποταγής της χώρας στο Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο και πως τα εθνικά συμφέροντα δεν εξυπηρετούνται με την κατάργηση του Νέο-Ελληνικού κράτους από την μετατροπή του σε Ευρωπαϊκή επαρχία, απορρίπτει στο σύνολό του το προτεινόμενο κείμενο για την θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης διότι θεωρεί ότι οι διατάξεις του υποβαθμίζουν το Εθνικό Κοινοβούλιο, αντιβαίνουν στις βασικές προνοίες του Ελληνικού Συντάγματος, θέτουν σε σοβαρότατο κίνδυνο τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος και πιστεύει σε μία Ε.Ε. συνομοσπονδιακού χαρακτήρα όπου τα κράτη μέλη θα διατηρούν την οντότητα και τις ιδιαιτερότητές τους.

Η Ευρώπη πρέπει να είναι πρώτα απ’ όλα πολιτισμός με στόχο την ανάπτυξη αλληλεγγύης μεταξύ των τριάντα περίπου Εθνών που την απαρτίζουν και όχι η κατάργησή τους μέσα σε ένα Αμερικανικού τύπου χωνευτήρι των λαών.

Ελπίζουμε ότι οι Έλληνες βουλευτές θα υπερπηδήσουν το εμπόδιο της κομματικής πειθαρχίας και θα ψηφίσουν το κατά συνείδηση αγαθό συμφέρον του Έθνους. Η προάσπιση της εθνικής ακεραιότητος και του Συντάγματος είναι η υπέρτατη υποχρέωση όλων και κυρίως εκείνων, τους οποίους ο Ελληνικός λαός διά της ψήφου του όρισε προστάτες του Έθνους.

Ως εκ τούτου, επιμένουμε στην ανάγκη καταψήφισης, εκ μέρους του Εθνικού Κοινοβουλίου, του προτεινομένου σχεδίου Ευρωπαϊκού Συντάγματος διότι οι εξ αυτού προερχόμενες σοβαρότατες συνέπειες θα έπρεπε να τεθούν τουλάχιστον υπό την κρίση του κυρίαρχου Ελληνικού λαού δια δημοψηφίσματος, η πιθανή αρνητική έκβαση του οποίου δεν θα έπρεπε να φοβίζει αλλά να θεωρείται ότι ανοίγει το δρόμο για επανεξέταση και μεταρρυθμίσεις στο κείμενο του Ευρωσυντάγματος προς όφελος των Λαών της Ευρώπης και της Δημοκρατίας αντί των Διευθυντηρίων των Ισχυρών.
Παναγιώτης Α. Καράμπελας © 2017